| [vheissu] | [articles] | [biblio] | [bio] | [mix] |
Sur cette page
[+] 1066
[+] 1937
[+] 1959, Début
[+] 1963, V.
[+] 1966, La vente à la criée du
lot 49
[+] 1973, Rainbow, L'arc-en-ciel de la gravité
[+] 1984, L'homme qui apprenait lentement
[+] 1990, Vineland
[+] 1997, Mason & Dixon
[+] Les Sources
Cela pourrait vous intéresser également :
[+] La famille Pynchon jusqu'au
1770
[+] Quelques images
[+] Toutes
les pages dans ce dossier
1066 [^]
L'invasion de Guillaume le Conquéreur en Angleterre. Un de ses
soldats s'appelle Pinco, qui venait de Bretagne. Ce nom de famille existe
encore en France, pour la plupart en Bretagne et en Normandie, écrit
comme 'Pinçon' ou 'Pinchon'. Les alliés conquèrent
le 6 août 1944 une colline d'une hauteur de 300 m, qui s'appelle
Mont Pinçon. En bien-sûr, il y a un officier emmerdant avec
le nom Pinçon qui figure dans 'Voyage au bout de la nuit'
de Louis-Ferdinand Céline.
1533
De Bretagne à Gaules, de Gaules à Londres. Le premier Pynchon à être
numéroté dans le livre de Joseph Charles Pynchon sur
l'histoire de la famille Pynchon est un certain Nicolas Pynchon,
dont il écrit qu'il était le sheriff de Londres, proposition
qu'on ne peut pas prouver. Quoi qu'il en soit, c'est son arrière-petit-fils
qui sera le premier Pynchon en Amérique.
[+] 1630, le 29 mars
John Winthrop, qui est le gouverneur de la compagnie
Massachusetts Bay Colony, quitte l'Angleterre à cause des différentes
raisons: réligieuses, politiques et économiques. Un certain William
Pynchon (1590-1662) est dans la petite flotille. Cet homme,
qui venait de Springfield, Essex, avait des actions dans dite entreprise;
il deviendra aussi le trésorier. Il sera le fondateur de
deux villages: d'abord Roxbury, en 1630, à ce temps-là à 2
lieus de Boston, et en 1636, de Springfield.
[+] 1650
William Pynchon publie The Meritorious Price Of Our Redemption,
ou Le prix méritoire de notre sauvetage, une tracte théologique
jugée hérétique par les patrons de la colonie à Boston
-on va quand-même la mettre feu en publique, une première
dans l'histoire américain, et preuve de l'hystérie réligieuse
qui reignait la colonie. On peut retrouver des traces de cette histoire
dans Rainbow, où Pynchon la raconte en détail.
[+] 1626-1703
John Pynchon, le fils de William, devient riche dans
la fourrerie, et il exploite -en fait, il fait exploiter- quelques points
de contact commerciale, loin de la civilisation sur la côte atlantique.
Comme son père avant lui, il est le magistrat local à Springfield,
une combinaison de maire, notaire et juge. Sa correspondance privée
et ses arrêts ont été partiellement présérvées.
C'est avec John Pynchon à la tête de la famille qu'elle
atteint sa plus grande influence. Ce pouvoir va diminuer après
sa mort. La famille devient moyen-classe: des docteurs, des avocats,
des commerçants, des prêtres.
1652
William Pynchon repartit pour l'Angleterre avec une de ses filles et
continue à publier des tractes théologiques. Il meurt
en octobre 1662.
1760 (ca.)
Joseph Pynchon, royaliste, se bat contre le mouvement
indépendiste en Connecticut. Mariage avec Sarah Ruggles.
Un de leur fils est Thomas Ruggles Pynchon, qui deviendra
docteur et mourira jeune. Depuis le premier TRP, il y avait toujours
quelqu'un avec le même nom, une tradition avec laquelle le sujet
de ce site a rompu.
1786-1787
La rebellion de William Shays. William Pynchon (1740-1818) était
officier dans l'armée fédérale quit battait Shays.
Il fut le dernier à habiter la maison originale des Pynchons.
[+] 1851
Nathaniel Hawthorne —ses ancêtres émigraient
de l'Angleterre au même moment que les Pynchons— publie The
House of the Seven Gables. Le prêtre Thomas R. Pynchon (1823-1904)
lui écrit une lettre parce qu'il se sent attaqué à cause
du fait que la caractère principale de ce livre s'appelle Pyncheon,
et que la réputation de la famille est violée. Une correspondance
amusante. Son frère William est le grand-grand-père de
notre écrivain.
1850's
Le même révérend Thomas R. Pynchon fut nommé le
9me président au Trinity College, Hartford, Connecticut, où il
donna des cours en sciences et réligion. Il publia en 1881 une Introduction
to Chemical Physics. Aussi pendant les années '50: fondation
de la banque commerciale Pynchon Savings Bank à Springfield.
1885
Publication par le docteur Joseph Charles Pynchon
du Record of the Pynchon Family in England and America (revisé par
W. F. Adams en 1898). Ce récit doit être lu avec prudence
parce qu'il contient des erreurs.
[+] Les années
1920
Pynchon & Company, compagnie d'investissments au
New York Stock Exchange. ses investissements se situe dans les secteurs
des technologie nouvelles: l'aviation, des outils éléctriques
et le film (Fox). En
1929, elle fait publier une brochure décriant les possibilités
pour les investisseurs dans le secteur de líndustire aérienne, The
Aviation Industry.
Pendant la grande crise des anneés 30 la compagnie va faire faillite.
La fortune de la famille diminue.
8 mai 1937 [^]
Naissance de Thomas Ruggles Pynchon à Glen Cove, Long Island,
New York, fils aîné de Thomas Ruggles Pynchon et Katherine
Bennett. Son père est arpenteur (comme son père avant lui).
Pllus tard, il va travailler pour les autorités locales. Il paraît
quíl était membre da la partie républicaine. Notre Thomas Pynchon est
le fils aîné: il a encore un fr Hij is lid van de van de
republikeinse partij. Thomas Pynchon heeft een jongere broer, John, en
een zuster Judith, die in Suffolk leeft.
1941 of 1942
Déménage de la famille Pynchon vers East Norwich, Oyster
Bay, Long Island.
1953
Thomas Pynchon publie quelques histoires dans Purple and Gold,
le journal de son école, l'Oyster Bay High School. Il y a aussi
une rubrique, qui s'appelle The Voice of The Hamster (la direction de
l'école va la censurer), qu'il signe avec les pseudonyms Roscoe
(ou Boscoe) Stein, et Bosc. En partant de l'école il se décrit
dans l'annuaire dessous une des rares photos qu'il "aime des pizzas;
n'aime pas des hypocrites; adore sa machine à écrire; veut étudier
les sciences physiques"
1953-1955
Entre avec une bourse l'université de Cornell, et change de physique à littérature
anglais.
1955-1957
Interruption soudain de ses études académiques: il entre
la marine américaine pour une période de deux ans. On était
convaincu pendant des années que son dossier personnel était
perdu pendant une incendie dans une archive de la marine à Saint-Louis.
L'influence de cette période sur ses chefs-d'œuvre est énorme,
voire p.e. une de ses caractères favorites, Pig Bodine.
1957-1959
Retour vers Cornell. Quelques amis: Richard Fariña, Kirkpatrick
Seale (publiciste, auteur d'un livre sur le Luddyisme), Jules Siegel
(avec lequel il sera sérieusement brouillé plus tard),
et l'auteur de Ford, David Shetzline. Mike Abrams était
un de ses professerus. Il est diplômé en juin 1959. Il est
possible —mais plutôt improbable— qu'il a suivi des cours
de Vladimir Nabokov.
[+] mars 1959 [^]
Début littéraire: publication du The Small Rain (p.
14-32) au Cornell Writer, traduit comme Het Regenbuitje. Presqu'au
même moment, publication de Mortality and Mercy in Vienna au
Epoch (nr. 9, blz. 195-213), histoire qui ne sera plus publiée
légalement, et jamais traduit en français. Déménage
vers Greenwich Village.
mars 1960
Publication de Low-Lands, histoire poétique et rêveuse au
New World Writing n° 16, p. 85-108, et traduit comme Laaglanden. Thomas
Pynchon contacte l'éditeur et conseiller littéraire Corlies
Smith afin de lui demander qu'on ne peut plus mentionner des détails
personnels, C'est Corlies Smith qu'il va suivre vers Viking et qui va
publier treize ans plus tard L'arc-en-ciel de la grávité.
Entre Pig Bodine pour la première fois, caractère
ou prototype. Les motifs musicaux dans cette histoire sont extraordinaires.
Aussi, printemps 1960, publication d'Entropy au Kenyon Review
22, p. 277-292, traduit comme Entropie. C'est peut-être
son histoire la plus faible. Pour la première fois, thèse-antithèse
inertion/mouvements: la serre/la rue.
[+] 1960-1962
Travaille à Seattle, Washington pour la compagnie Boeing. Ecrit
des textes techniques sur la sécurité au travail, y-inclus Togetherness,
article publiée au Aerospace Safety, p. 6-8.
1961
Publication de Under the Rose, version primitive du troisième
chapitre de V. (et incomparable en richesses avec la version définitive),
au Noble Savage n° 3, p. 223-251. Pour la première fois, un
décor historique: La Caire au fin de la 19me siècle, et
aussi premières traces de l'attitude paranoïaque qui regnerait
l'œuvre jusqu'au Mason & Dixon.
1962
Demeure (probablement) en Mexique, afin de finir V. On retrouvera
facilement des motifs mexicains ou de l'Amérique du Sud dans ses
romans: le peinteur Remedios Varo, le gaucho argentin Martin Fierro etc.
Speculation: est-ce en Mexique qu'il découvre les œuvres
de Borges?
1963 [^]
Publication de V., chez Jonathan Lippincott, Philadelphia, son
premier roman qui gagnera le Faulkner Award pour le meilleur début littéraire
de l'année. La magazine Time essaie de lui photographer mais n'y parvient
pas. La réputation de V. souffrira du fait quk overschaduwd
worden, maar het is een aantal recensenten (entr'autre George Plimpton)
duidelijk dat er een uitzonderlijk talent is opgestaan. Er zou een groot
verschil zijn tussen het ingeleverde manuscript en de uiteindelijke uitgave.
Voorzover een samenvatting mogelijk is: terwijl Herbert Stencil tracht V. te
traceren en te identificeren in tijd en ruimte, en daar nooit in slaagt,
wordt The Whole Sick Crew gevolgd, tegen een achtergrond
van permanente crisis op alle mogelijke vlakken (van wereldpolitiek tot
persoonlijke beslommeringen). De uiteindelijke betekenis van de dingen
ontglipt Stencil (en de lezer) steeds. Liedjesteksten, SF, geschiedenis
(de genocide van de Herero's, de later terug zouden opduiken in Regenboog
van zwaartekracht) en andere typische kenmerken duiken voor de eerste
keer op. Het is een harde roman, waarin nauwelijks plaats is voor echt
menselijk contact, behalve in enkele terloopse opmerkingen en bijzinnetjes —maar
dat wordt zelfs dan onmiddellijk ondergraven.
19 december 1964
Publicatie van The Secret Integration in de Saturday Evening Post
(blz. 36-37; 39; 42-44; 46-49; 51), en later vertaald als De Geheime
Integratie. Het is zijn laatste gepubliceerd kortverhaal.
december 1965
Publicatie van een fragment van The Crying of Lot 49 getiteld The
World (This One), the Flesh (Mrs. Oedipa Maas), and the Testament of
Pierce Inverarity (Esquire, blz. 170-173; 296; 298-303).
[+] december 1965
Een kleine aanprijzing van Oakley Hall's Warlock in Holiday vol.
38, nr. 6 blz. 164-165, waarbij een aantal auteurs gevraagd wordt een
veronachtzaamd boek in het kort te bespreken. De serie heet A Gift of
Books. Op dat ogenblik woont hij in Manhattan Beach, California.
maart 1966
Publicatie van The Shrink Flips, nog een voorpublicatie uit The
Crying of Lot 49 in Cavalier, blz. 32-33; 88-92.
1966
Publicatie van Richard Fariña's Been Down So Long It Looks Like
Up To Me.
1966 [^]
Publicatie van The Crying of Lot 49, eveneens bij Lippincott.
In deze korte roman ontwaart Oedipa Maas overal tekenen die letterlijk
nooit hun betekenis prijsgeven -wat haar in een voortdurende staat van
paranoia brengt. De roman eindigt vlak voor de ontknoping. Centraal in
het verhaal staat [een versie van] een Elisabethaans toneelstuk met een
ongelooflijk gecompliceerde intrige. Het beeld van Californië in
de jaren zestig is niet erg flatterend.
[+] 12 juni 1966
Eén jaar na de hevige rassenrellen in Watts, LA, publicatie van A
Journey Into The Mind of Watts in het New York Times Magazine (blz.
34-35; 78; 80-82; 84).
17 juli 1966
Briefje naar de New York Times Book Review over het personage Gengis
Cohen (blz. 22; 24). Volgens Gore Vidal is het een klassieke grap in
Hollywood.
1967
The Crying of Lot 49 wint de Richard and Hilda Rosenthal Foundation
Award of the National Institute of Arts and Letters.
1967
Eerste vertaling van een roman van Thomas Pynchon: de Franse uitgeverij
Plon geeft V. uit (met het lelijkste omslag aller tijden). Eveneens
in hetzelfde jaar het eerste academische werkstuk (voorzover we dit
hebben kunnen achterhalen): Young, James D., The Enigma Variations
of Thomas Pynchon, in Critique: 1967, Vol. 10, # 1, pp. 69-77.
1969 (?)
In antwoord op een brief van student Thomas F. Hirsch, schrijft Thomas
Pynchon terug over Mondaugen's Story, het aangrijpende hoofdstuk 9
uit V. over de massamoord op de Herero's in Namibië. Het
jaar 1969 in het briefhoofd zou een tikfout kunnen zijn, zo heeft Steve
Tomaske ontdekt. Mondaugen duikt later op als SS-man Blicero in Regenboog
van Zwaartekracht.
28 februari 1973 [^]
Publicatie van Gravity's Rainbow (werktitel: Mindless Pleasures),
opgedragen aan Richard Fariña, op dat ogenblik reeds overleden).
Uitgever is Viking. De roman deelde de National Book Award (1974) met A
Crown of Feathers and Other Stories, van I.B. Singer. De prijs wordt
in ontvangst genomen door komediant, 'prof.' I.W. Corey, wat enige verwarring
oplevert (citaat: "However... accept this financial stipulation - ah
- stipend in behalf of, uh, Richard Python for the great contribution
and to quote from some of the missiles which he has contributed...).
Het boek veroorzaakt een literaire schokgolf. Het wordt in vele talen
vertaald (na zo'n 20 jaar ook in het Nederlands als Regenboog van
Zwaartekracht; het boek verkoopt voor geen meter en eindigt in de
ramsj). Leuk om weten is dat het in het Duits vertaald werd door Elfride
Jelinek, een even verontrustende auteur als Pynchon.
De roman -of is het een film?- is niet samen te vatten. De bijzonder
subtiele structuur werd blootgelegd door Steve Weisenburger. Het decor
is grotendeels de Zone, Duitsland net na de capitulatie in 1945. Honderden
personages duiken op, nouveau-romantechnieken wisselen af met harde wetenschap,
liedjes, nachtmerries, en niets is wat het lijkt. Een onvoorstelbare
leeservaring.
1974
Unaniem wenst het Pulitzer Prize Committee for the Fiction Award Gravity's
Rainbow te bekronen. Haar advisory board was echter tegen en bestempelde
deze roman (onder andere) als 'obsceen'. De Pulitzer voor fictie werd
in 1974 niet toegekend. In hetzelfde jaar verschijnt de eerste studie
over Pynchon in boekvorm. Auteur is Joseph Slade. De academische industrie
trekt op gang.
1975
Thomas Pynchon slaat de William Dean Howells Medal af, die elke vijf
jaar de beste Amerikaanse roman bekroont. In het afwijzingsbriefje
schrijft hij dat de gouden medaille wellicht een fijne belegging is,
maar dat er slechts één manier is om neen te zeggen,
en dat is 'neen'.
maart 1977
In Playboy verschijnt een artikel van Thomas Pynchon's voormalige vriend
Jules Siegel: 'Who Is Thomas Pynchon And Why Did He Take Off With
My Wife?'. De meeste informatie kan niet bevestigd worden.
Lange tijd is het zowat de enige bron van informatie over Thomas Pynchon,
waardoor het onterecht een mythische status verkregen heeft.
1979
Eerste nummer van Pynchon Notes, oorspronkelijk als nieuwsbrief
en bron van bibliografie, later ook uitgever van een aantal baanbrekende
studies over het werk van Thomas Pynchon.
[+] 1983
Schrijft een inleiding bij een nieuwe uitgave van Been Down So Long It
Looks Like Up To Me. Later wordt het herdrukt in de Cornell Alumni
News, als Pynchon Remembers Fariña op de blz. 20-23.
1984 [^]
Een uitgave van zijn vroegere kortverhalen, met een hoogst interessant
voorwoord: Slow Learner, vertaald als Een trage leerling.
Hij kijkt enigszins neerbuigend terug op zijn vroege werk, een staaltje
van doorgedreven ironie en in de zekerheid dat zijn literaire positie
al verworven is. Dit is de enige keer dat hij over zijn schrijverschap
spreekt. Waarschijnlijk is de bundel er gekomen om de illegale versies
van de verhalen tegen te gaan.
[+] 28 oktober 1984
Publicatie van een essai, Is It Ok To Be Luddite?, in The New
York Times Book Review.
1984
Candida Donadio, tot dan de literaire agent van m. Pynchon (en van Joseph
Heller; ze stierf in februari 2001), verkoopt haar correspondentie
met Pynchon voor $ 45,000 aan verzamelaar Carter Burden. Dat veroorzaakt
wat rumoer in literaire kringen. Na wat juridisch gehakketak valt de
beslissing dat de brieven voorlopig niet geconsulteerd kunnen worden.
1988
Ontvangt van de MacArthur Foundation een 'genius grant'. De persmededeling
vermeldt onder andere dat hij "een romancier [is] vooraanstaand
door de kracht van taal en thema, en voor zijn meesterschap over geschiedenis,
wetenschappen, politiek en kunst." Een bedrag
van $ 310,000 dollar hangt eraan vast. De stichting geeft geen informatie
meer over deze werkbeurs.
[+] 10 april 1988
Hartverwarmende recensie van Gabriel Garcia Marquez' roman Liefde
in Tijden van Cholera, getiteld The Heart's Eternal Vow.
1990 [^]
Publicatie van Vineland, opgedragen aan zijn ouders. Het is een
terugblik op de jaren zestig, terwijl er een sarcastische visie op de
Verenigde Staten uit spreekt, zowel op de jaren zestig, als op de jaren
80. Vele critici zijn teleurgesteld omdat het zo'n makkelijk boek lijkt —tot
je nauwkeuriger gaat lezen natuurlijk. Voor de eerste keer schrijft hij
wel een 'warm' boek: er blijkt toch plaats te zijn in Pynchons universum
voor liefde en vriendschap —zij het dan slechts voor een kwispelende
hond. Rond dezelfde tijd huwt Pynchon zijn agent Melanie Jackson. De
heer en mevrouw Pynchon hebben een zoon, Jackson. Zelf is mevrouw Jackson
de kleindochter van Robert Jackson, hoofdaanklager van de Nürnberger
processen.
1990
Na maanden van speculaties schrijft de agent van Thomas Pynchon een brief
aan Fred Gardner, uitgever van een lokale krant in Californië,
waarin ze stelt dat de brieven van een zekere Wanda Tinasky 'zeker
niet van zijn (m. Pynchon dus) hand zijn...'. In 2004 komt de ware
identiteit van de auteur aan het licht. Het is een eerder droef verhaal.
Het zet professionele critici aan om nog nauwkeuriger de stijlkenmerken
te bestuderen.
[+] 6 juni 1993
Een essai over traagheid: Nearer, my Couch, to Thee.
1994
Andrew Gordon publiceert in The Vineland Papers zijn herinneringen
aan de jaren zestig, en zijn herinneringen aan Thomas Pynchon. Veel concrete
informatie bevat het artikel jammer genoeg niet.
30 april 1997 [^]
Na jaren van geruchten dat een nieuwe boek over de Mason-Dixon lijn zou
gaan, publiceert Henry Holt Mason & Dixon, opgedragen aan
Melanie and Jackson. Het boek, over de vriendschap tussen beide
heren, is van een zeer hoge poëtische kwaliteit en is geschreven
in het Engels van de 18de eeuw. Mischien kan het (opnieuw) gekwalificeerd
worden als een reflectie, via de nodige omwegen —lees er maar
de Zuid-Afrikaanse hoofdstukken op na— op de Verenigde Staten.
De publicatie gaat gepaard met een kleine hype. Zijn uitgever bij Holt
is Michael Naumann, de later minister van Cultuur in de eerste Duitse
rood-groene regering. Hij vindt het schandalig dat het boek niet wordt
genomineerd voor de National Book Award (die ging naar het fel overschatte Underworld van
Don DeLillo).
februari 2001
Ter gelegenheid van de Franse vertaling van Mason & Dixon maken de
vertalers ervan, Brice Matthieusent en Christophe Claro, bekend dat de
auteur heeft toegezien op de vertaling. Later blijkt dat Pynchon een
clausule in zijn contracten heeft die hem het recht voorbehoudt een vertaler
af te wijzen. Ook voor de Duits vertaling van Mason & Dixon is er
enkele keren contact tussen auteur en vertaler.
2001
Onbevestigde geruchten over een nieuwe roman, misschien over de Duitse
wiskundige David Hilbert. Dat althans vertelt Michael Naumann, nog
steeds een persoonlijke kennis van Pynchon, tijdens een radio-uitzending,
later letterlijk weergegeven in de Berlijnse TAZ.
december 2001
Een kort, bitter, commentaar in de Japanse uitgave van Playboy over 11
september 2001. De authenticiteit is gecontesteerd.
6 mei 2003
Voor de 'Centennial Edition' van 1984 —George Orwell 100— schrijft
Thomas Pynchon een nieuw voorwoord; het nawoord is van Erich Fromm. The
Guardian publiceert een verkorte uitgave van het voorwoord. Citaat op
bladzijde ix-x:
"The masses were only there to be used —for their idealism, their
class resentments, their willingness to work cheap— and to be sold
out, again and again.
Now, those of fascistic disposition —or merely those among us who
remain all too ready to justify any government action, whether right
or wrong— will immediately point out that this is prewar thinking
and that the moment enemy bombs begin to fall on one's homeland, altering
the landscape and producing casualties among friends and neighbors, all
this sort of thing really, becomes irrelevant, or rather subversive."
2004, January
Pynchon in The Simpsons! Met een papieren zak over zijn hoofd horen we
voor het eerst die nasale stem. Marge Simpson heeft een boek geschreven
en wil een blurb van Pynchon. Die krijgt ze: Pynchon houdt evenveel
van Marge's boek als van camera's.
Bronvermelding [^]
De oorspronkelijke bronnen over Thomas Pynchon zijn zeer schaars. Wie over zijn leven publiceert heeft veelal de neiging om voorgangers te copiëren en weinig oorspronkelijk onderzoek te doen. Ondertussen is het reeds duidelijk geworden dat het belangrijkste artikel, dat van Matthew Winston, onnauwkeurigheden bevat. Maar er is hoop: Steve Tomaske's archief berust nu in een bibliotheek in Californië, en wacht erop tot eindelijk iemand ze ontsluit. Het staat nu al vast (zoals bleek uit correspondentie tussen de maker van deze site en Steve) dat een groot aantal lacunes zal opgevuld worden, en fouten gecorrigeerd. Primeur: het legerdossier van Thomas Pynchon bestaat nog wel. Verder bevat het een flink aantal afschriften van brieven, en massa's andere documenten. Ook de studie van de manuscripten is nu eindelijk begonnen: onder andere Luc Herman buigt zich over dat van V.
Jean-François Fogel, "Sur la piste du 'Pynch'", in: Libération van 11 octobre 1985 is, waarschijnlijk omdat het in het Frans is, zwaar onderschat. Hij heeft met een groot aantal mensen gesproken (al dan niet anoniem), inclusief Pynchon's moeder en enkele schoolkameraden, en zo een stel fijne feiten opgespit. Op de site van Libé.
Charles Hollander maakt zich zeer verdienstelijk wanneer het gaat over het blootleggen van een aantal sporen en hij is één van de weinigen die oorspronkelijk onderzoek heeft verricht. Bijvoorbeeld de Pynchon-Nabokov connectie heeft hij, wat vheissu betreft, volledig ontkracht. Ook de crash van 1929, en de gevolgen ervan voor de familie Pynchon, hoewel het hier over een andere tak van de familie gaat, is behoorlijk interessant. Elders op deze site vindt u zijn belangrijkste artikels terug. Op die van Otto Sell is zijn kernartikel terug te vinden, Pynchon's Inferno.
Clifford Mead, "Thomas Pynchon: A Bibliography of Primary and Secondary Materials", Dalkey Archive Press, 1989, bevat een schat aan informatie voor wat betreft primair en secundair materiaal, waaronder de schooljaren
Joseph Charles Pynchon, "Record of the Pynchon Family in England and America", 1885 (herzien -het was echt wel nodig- door W. F. Adams in 1898) is op CD-rom verkrijgbaar. Geweldig leuk om te lezen allemaal, maar het is een poging om de Pynchon familie belangrijker te maken dan ze is. Zo vind je in de overzichten van de Londense sheriffs in de zestiende eeuw geen Nicolas Pynchon terug. Hij is wel zeer nauwkeurig voor wat betreft de stamboom.
Steve Weisenburger, "A Gravity's Rainbow Companion: Sources and Contexts for Pynchon's Novel", 1988, University of Georgia Press, heeft terecht geschiedenis geschreven. Hier en daar vind je enkele biografische opmerkingen zoals die over William Shays.
Matthew Winston, "The Quest for Pynchon", in: Critique, 1975, Vol. 21, # 3, pp. 278-287. Het meest beroemde artikel over Pynchon, en zowat iedereen heeft er gebruik van gemaakt (Siegel heeft het duidelijk gelezen maar Playboy staat niet echt bekend om zijn nauwkeurig notenapparaat). Hij is de eerste die het nauwe verband tussen de vroege geschiedenis van Amerika en de Pynchons heeft aangetoond, dat zovele sporen heeft nagelaten in Regenboog van zwaartekracht. Toch maakt hij ook enkele fouten.
Verder geven de web sites van de stadsbibliotheek van Springfield (over de boekverbranding van William Pynchon, wat men enigszins vreemd trots als een "Springfield First" betitelt), die van Metroactive over de Californische jaren, met een artikel van John Yewell, "Gravity's Pull: Tracking Thomas Pynchon Through Space And Time" gedetailleerde informatie.
| [^] | [sur] |